
فال حافظ
همانگونه که نسلها پرسیدهاند، بپرس.
پرسشی در دل نگه دار، سپس دیوان را باز کن.
غنچه گو تنگدل از کارِ فروبسته مَباش
کز دَمِ صبح مدد یابی و انفاسِ نسیم
- غنچه گو تنگدل از کارِ فروبسته مَباش کز دَمِ صبح مدد یابی و انفاسِ نسیم
- نفسِ بادِ صبا مُشکفشان خواهد شد عالَمِ پیر دگرباره جوان خواهد شد
- دورِ گردون گر دو روزی بر مرادِ ما نرفت دائماً یکسان نباشد حالِ دوران غم مخور
- مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمد هدهد خوشخبر از طَرْفِ سبا بازآمد
- هان مَشو نومید چون واقِف نِهای از سِرِّ غیب باشد اندر پرده بازیهایِ پنهان غم مخور
- بر سرِ آنم که گر ز دست برآید دست بهکاری زنم که غصّه سرآید
- گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید هیچ راهی نیست کآن را نیست پایان، غم مخور
- گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید گفتم که ماهِ من شو گفتا اگر برآید
- زهی خجسته زمانی که یار بازآید به کامِ غمزدگان غمگُسار بازآید
- دارم امّید بر این اشکِ چو باران که دگر برقِ دولت که بِرَفت از نظرم بازآید
- گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید گفت با این همه از سابقه نومید مشو
- تعبیر رفت «یار سفرکرده میرسد» ای کاج هر چه زودتر از در درآمدی
- یوسفِ گمگشته بازآید به کنعان، غم مخور کلبهٔ احزان شَوَد روزی گلستان، غم مخور
- عاقبت دست بدان سروِ بلندش برسد هر که را در طلبت همتِ او قاصر نیست
- صبحِ امّید که بُد معتکفِ پردهٔ غیب گو برون آی که کارِ شبِ تار آخر شد
- دلا ز رنجِ حسودان مرنج و واثق باش که بد به خاطرِ امیدوارِ ما نرسد
- حافظ طمع مبُر ز عنایت که عاقبت آتش زند به خرمن غم دود آه تو
- گر بهارِ عمر باشد باز بر تختِ چمن چتر گل در سر کَشی، ای مرغِ خوشخوان غم مخور
- به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی
- آن همه ناز و تَنَعُّم که خزان میفرمود عاقبت در قدمِ بادِ بهار آخر شد
- ای دل غمدیده، حالت بِه شود، دل بَد مکن وین سرِ شوریده باز آید به سامان غم مخور